Klasa `Class.Actor` jest kontenerem dla kodu, który można bezpiecznie podzielić na własny
wątek przy użyciu `Library.task.desynchronize()`. Powinien również zawierać
instancje używane przez jego skrypty.

Aby dowiedzieć się więcej o używaniu wielu Aktorów w celu optymalizacji wydajności skryptów, zobacz
[Parallel Luau](/scripting/multithreading).

#### Uwagi

- Każdy `Actor` działa w swoim własnym środowisku Luau VM. `Class.ModuleScript|ModuleScripts`
  wymagane przez `Actor` **nie** są współdzielone ani buforowane pomiędzy `Actors` ani z
  głównym wątkiem. Każde VM wykonuje swoją własną kopię modułu, więc
  stan na poziomie modułu jest izolowany dla każdego `Actor`. Zaplanuj to odpowiednio, jeśli twoje
  moduły przechowują stan, który chcesz udostępnić.
- `script:GetActor()` zwraca `nil`, gdy jest wywoływane z `Class.ModuleScript`
  chyba że `ModuleScript` jest potomkiem `Actor`. `ModuleScripts`
  przechowywane gdzie indziej (na przykład, `Class.ReplicatedStorage`) i wymagane przez `Actor`
  nie są uważane za potomków `Actor`.


Ta metoda służy do łączenia wywołania zwrotnego Luau z wiadomością o określonym
temacie. Gdy wiadomość jest wysyłana (przy użyciu
`Class.Actor:SendMessage()|SendMessage()`) do określonego tematu, dostarczone wywołanie zwrotne
zostanie wywołane w kontekście _szeregowym_.

Wiele wywołań zwrotnych Luau może być powiązanych z jednym aktorem, a nawet z jedną
wiadomością tematową.

Uwaga: Tylko skrypty będące potomkami Aktora mogą łączyć się z jego
wiadomościami.

```lua
local actor = script:GetActor()

-- Wydrukuj wiadomość, gdy wiadomość powitania jest wysyłana do Aktora
-- ten skrypt jest potomkiem.
local connection = actor:BindToMessage("Greeting", function(message)
  print("Odebrano wiadomość powitania:", message)
end)
```

Actor:BindToMessage

topic

Temat używany do identyfikacji typu wiadomości.

function

Obiekt połączenia może być używany do odłączenia wywołania zwrotnego Luau
od odbierania wiadomości.

Łączy wywołanie zwrotne Luau z wiadomością o określonym temacie.

Ta metoda służy do łączenia wywołania zwrotnego Luau z wiadomością o określonym
temacie. Gdy wiadomość jest wysyłana (przy użyciu
`Class.Actor:SendMessage()|SendMessage()`) do określonego tematu, dostarczone wywołanie zwrotne
zostanie wywołane w kontekście _równoległym_.

Wiele wywołań zwrotnych Luau może być powiązanych z jednym aktorem, a nawet z jedną
wiadomością tematową.

Uwaga: Tylko skrypty będące potomkami Aktora mogą łączyć się z jego
wiadomościami.

```lua
local actor = script:GetActor()

-- Wydrukuj wiadomość, gdy wiadomość powitania jest wysyłana do Aktora
-- ten skrypt jest potomkiem.
local connection = actor:BindToMessageParallel("Greeting", function(message)
  print("Odebrano wiadomość powitania:", message)
end)
```

Actor:BindToMessageParallel

Wysyła wiadomość do Aktora. Wiadomości są wysyłane asynchronicznie, więc
nadawca nie zablokuje ani nie wstrzyma się podczas wywoływania
metody `Class.Actor:SendMessage()|SendMessage()`.

Ponieważ pojedynczy Actor może otrzymywać różne rodzaje wiadomości, parametr `topic`
jest używany do rozróżnienia między różnymi rodzajami wiadomości.

Zobacz `Class.Actor:BindToMessage()|BindToMessage()` po szczegóły dotyczące odbierania
wiadomości wysłanej przy użyciu `Class.Actor:SendMessage()|SendMessage()`.

Zauważ, że argumenty wiadomości są **przekazywane przez kopię** przez granice Luau VM,
nie przez referencję. Wysyłanie dużych tabel generuje pełną kopię przy
każdym wywołaniu. Funkcje są powiązane z określonym VM i nie mogą być przekazywane w
wiadomościach.

```lua
-- Zakładając, że `actor` jest lokalną zmienną odnoszącą się do instancji Aktora
actor:SendMessage("Greeting", "Hello World")
```


Actor:SendMessage

Temat używany do identyfikacji wysyłanej wiadomości.

message

Treść wiadomości do wysłania do Aktora.

Actor

`Class.Actor` jest kontenerem dla kodu, który można bezpiecznie podzielić na własny
wątek.

Następujący przykład zawiera podstawową funkcję, która przyjmuje tabelę obiektów
i ustawia je jako dzieci nowego modelu, zwracając ten model.

Modele są obiektami kontenerowymi, co oznacza, że grupują obiekty razem. Najlepiej używa się ich do przechowywania kolekcji `Class.BasePart|BaseParts` i mają wiele funkcji, które rozszerzają ich funkcjonalność.

Modele mają na celu reprezentowanie **geometrycznych** grup. Jeśli twoja grupa nie ma geometrycznej interpretacji, na przykład kolekcja `Class.Script|Scripts`, zamiast tego użyj `Class.Folder`.

Modele, których części są połączone ze sobą przegubami (tak, aby mogły się poruszać lub być zniszczone w symulacji fizycznej), zazwyczaj mają ustawioną `Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart`, ponieważ określa, która część w modelu będzie "podążać" za modelem, gdy się porusza. Statyczne modele, które pozostają w jednym miejscu, nie korzystają z ustawienia głównej części.

Modele mają szeroki zakres zastosowań, w tym postacie graczy Roblox. Mają również szereg unikalnych zachowań, które warto mieć na uwadze:

- Gdy `Class.Humanoid` i `Class.Part` o nazwie **Head** są zrodni pod
  modelem, GUI z nazwą/zdrowiem pojawi się nad modelem; zobacz
  [Wyświetlanie Nazwy/Zdrowia Postaci](/characters/name-health-display)
  po szczegóły.
- Jeśli pozycja części na osi **Y** osiągnie wartość
  `Class.Workspace.FallenPartsDestroyHeight`, a była ostatnim obiektem
  wewnątrz `Class.Model`, model zostanie również zniszczony.
- Gdy jest używany w miejscu z włączonym `Class.Workspace.StreamingEnabled`,
  wartość `Class.Model.ModelStreamingMode|ModelStreamingMode` kontroluje
  różne zachowania dotyczące tego, jak model i jego potomkowie są replikowane
  i/lub usuwane z klientów. Dodatkowo, wartość
  `Class.Model.LevelOfDetail|LevelOfDetail` wpływa na renderowanie modelu.

Jak w przypadku wszystkich typów `Class.Instance`, fakt, że nadrzędny `Class.Model` jest
replikowany do klienta, nie gwarantuje, że wszystkie jego dzieci są
replikowane. Jest to szczególnie ważne, jeśli te instancje są używane
przez kod działający na kliencie, taki jak w `Class.LocalScript`.
Użycie `Class.Model.ModelStreamingMode|ModelStreamingMode` z wartościami takimi jak
`Enum.ModelStreamingMode|Atomic` może zapewnić, że cały model i wszyscy jego
potomkowie są obecni, jeśli nadrzędny model istnieje na kliencie, lub możesz
użyć `Class.Instance:WaitForChild()|WaitForChild()`, gdy atomowość nie jest
pożądana.

Ustawia ten model jako trwały dla określonego gracza. Modele
towarzyszące są obecne dla gracza niezależnie od ustawień lub
warunków streamingu.

`Class.Model.ModelStreamingMode|ModelStreamingMode` musi być ustawiony na
`Enum.ModelStreamingMode|PersistentPerPlayer`, aby zachowanie mogło się zmienić
w wyniku dodania.

Model:AddPersistentPlayer

playerInstance

Gracz `Class.Player`, dla którego ten model ma być trwały.

Ustawia ten model jako trwały dla określonego gracza.
`Class.Model.ModelStreamingMode|ModelStreamingMode` musi być ustawiony na
`Enum.ModelStreamingMode|PersistentPerPlayer`, aby zachowanie mogło się zmienić
w wyniku dodania.

W tym przykładzie stawy w każdym Modelu postaci Gracza zostaną złamane
3 sekundy po pojawieniu się. Złamanie tych stawów spowoduje, że Humanoid
a umrze.

Ten przykład kodu demonstruje ręczne tworzenie złącz na dwóch częściach, które są
rodzeństwem skryptu (PartA i PartB). Tworzy złącza na dwóch stykających się
częściach o kompatybilnych typach powierzchni (Studs i Inlet).

Łamie połączenia między `BaseParts`, w tym połączenia powierzchniowe z
wszystkimi sąsiadującymi częściami, `Class.WeldConstraint|WeldConstraints`, oraz wszystkimi
`Class.Weld|Welds` i innymi `Class.JointInstance|JointInstances`.

Gdy BreakJoints jest używane na pojeździe gracza `Class.Model`,
`Class.Humanoid` postaci umrze, ponieważ polega na przegubie szyi.

Należy zauważyć, że chociaż przeguby wytworzone przez połączenia
powierzchniowe z sąsiednimi częściami można technicznie odtworzyć przy użyciu
`Class.Model:MakeJoints()`, to odtworzy to tylko przeguby wytworzone przez
powierzchnie. Programiści nie powinni polegać na tym, ponieważ po
złamaniu przegubów części mogą nie znajdować się już w kontakcie ze sobą.

Model:BreakJoints

Łamie połączenia między `BaseParts`, w tym połączenia powierzchniowe z
wszystkimi sąsiadującymi częściami, `Class.WeldConstraint|WeldConstraints` i wszystkimi
`Class.Weld|Welds` oraz innymi `Class.JointInstance|JointInstances`.

Model:breakJoints

Ta funkcja zwraca opis objętości, która zawiera wszystkie
`Class.BasePart` potomne w `Class.Model`. Orientacja objętości opiera
się na orientacji `Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart`,
i odpowiada polu wyboru renderowanemu w Studio, gdy model jest
wybrany. Odbijając zachowanie `Class.Terrain:FillBlock()`,
zwraca `Datatype.CFrame` reprezentujący środek tego prostopadłościanu
ograniczającego i `Datatype.Vector3` reprezentujący jego rozmiar. Rozmiar może być niedokładny
w czasie rzeczywistym, jeśli zastosowano ograniczenia fizyczne wobec części wewnątrz
`Class.Model`.

Orientacja prostopadłościanu odpowiada orientacji
`Class.PVInstance.GetPivot|Pivot` - albo pivotowi
`Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart` (jeśli obecny) albo do
`Class.Model.WorldPivot|WorldPivot` modelu.

```lua
local Workspace = game:GetService("Workspace")

local model = Workspace.Model
local part = Workspace.Part
local orientation, size = model:GetBoundingBox()

-- Zmiana rozmiaru i pozycjonowanie części równej ograniczającemu prostopadłościanowi modelu
part.Size = size
part.CFrame = orientation
```

Model:GetBoundingBox

`Datatype.CFrame` reprezentujący orientację objętości
po którym następuje `Datatype.Vector3` reprezentujący rozmiar objętości.

Zwraca opis objętości, która zawiera wszystkie części modelu.

Poniższy przykład kodu demonstruje, jak można użyć Model.GetExtentsSize, aby uzyskać
rozmiar obszaru ograniczającego zawierającego części.


Zwraca rozmiar najmniejszego prostopadłościanu ograniczającego, który zawiera wszystkie
`Class.BasePart|BaseParts` w `Class.Model`. Orientacja odpowiada
orientacji `Class.PVInstance.GetPivot|Pivot` - albo pivotowi
`Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart` (jeśli obecny) lub do
`Class.Model.WorldPivot|WorldPivot` modelu.

Należy zauważyć, że ta funkcja zwraca jedynie rozmiar najmniejszego prostopadłościanu,
a programista musi zastosować własną metodę, aby uzyskać położenie tego
prostopadłościanu.

Model:GetExtentsSize

Zwraca rozmiar najmniejszego prostopadłościanu ograniczającego, który zawiera wszystkie
z `Class.BasePart|BaseParts` w `Class.Model`, wyrównany z
`Class.Model.PrimaryPart`, jeśli jest to ustawione.

Ta wartość historycznie zwracała CFrame centralnej pozycji w modelu.

Model:GetModelCFrame

Ten kod utworzy model, umieści w nim kilka części, ustawi je losowo,
a następnie wydrukuje jego rozmiar:

Funkcja GetModelSize zwraca `Datatype.Vector3` rozmiar
`Class.Model`.

Model:GetModelSize

Gdy ta metoda jest wywoływana z `Class.Script`, zwraca wszystkie
obiekty `Class.Player`, dla których ten model jest trwały. Gdy wywoływana z
`Class.LocalScript`, ta metoda sprawdza tylko, czy ten model jest trwały
dla `Class.Players.LocalPlayer|LocalPlayer`.

Model:GetPersistentPlayers

Tabela ze wszystkimi obiektami `Class.Player`, dla których ten obiekt modelu jest
trwały.

Zwraca wszystkie obiekty `Class.Player`, dla których ten obiekt modelu jest
trwały. Zachowanie różni się w zależności od tego, czy ta metoda jest wywoływana
z `Class.Script`, czy z `Class.LocalScript`.

Poniższy kod pokazuje, jak można użyć GetPrimaryPartCFrame i
SetPrimaryPartCFrame do obrócenia modelu.

Prosty model jest tworzony w Workspace, a następnie rozpoczyna się pętla, która
obraca model o 10 stopni wokół osi Y co 0,2 sekundy.

Ta funkcja została zastąpiona przez `Class.PVInstance:GetPivot()`, która
działa jako zamiennik i nie zmienia zachowania twojego kodu. Użyj
`Class.PVInstance:GetPivot()` dla nowej pracy i przenieś swoje istniejące
wywołania `Class.Model:GetPrimaryPartCFrame()` w dogodnym momencie.

Zwraca `Datatype.CFrame` głównej części modelu.

Ta funkcja jest równoważna z następującym.

    Model.PrimaryPart.CFrame

Należy zauważyć, że ta funkcja zgłosi błąd, jeśli nie ma głównej części dla
`Class.Model`. Jeśli to zachowanie nie jest pożądane, programiści mogą zrobić
następujące, które będzie równe `nil`, jeśli nie ma głównej części.

    local cFrame = Model.PrimaryPart and Model.PrimaryPart.CFrame

Model:GetPrimaryPartCFrame

Zwraca `Datatype.CFrame` głównej części modelu.
Ta funkcja zgłosi błąd, jeśli główna część nie istnieje dla
`Class.Model`.

Ten przykład kodu demonstruje zastępowanie wszystkich kopii
modelu drzewa za pomocą `Class.Model:PivotTo()` i `Class.Model:ScaleTo()`. Oś i skala modeli są używane jako odniesienie, aby zapewnić, że
relatywne rozmiary i lokalizacje modeli zastępczych odpowiadają oryginałom.


Modele zawierają trwały kanoniczny współczynnik skali, który rozpoczytkuje się od 1
dla nowo utworzonych modeli i zmienia się, gdy model jest skalowany przez
wywołanie `Class.Model:ScaleTo()`. Ta funkcja zwraca aktualny kanoniczny
tag skali modelu.

Aktualny współczynnik skali nie wpływa _bezpośrednio_ na rozmiar instancji
pod modelem. Jest używany do celów twórczych i skryptowych
aby pamiętać, jak model był skalowany w stosunku do swojego oryginalnego rozmiaru.

W danej sesji model będzie buforował dokładne informacje o oryginalnym rozmiarze
instancji potomnych po pierwszym wywołaniu `Class.Model:ScaleTo()`. To oznacza,
że wywołanie `Class.Model:ScaleTo()|ScaleTo(x)` , a następnie
`Class.Model:ScaleTo()|ScaleTo(1)`, przywróci dokładnie
taką samą oryginalną konfigurację modelu bez dryfu punktów zmiennoprzecinkowych. Unikanie
dryfu punktów zmiennoprzecinkowych to motywacja do posiadania funkcji Scale**To**
zamiast funkcji Scale**By**.

Współczynnik skali wpływa na zachowanie silnika w ten sposób: Współczynnik skali
modelu będzie stosowany do przesunięć przegubów
`Class.Animation|Animations` odtwarzanych na `Class.AnimationController`
pod tym modelem, aby animowane rury prawidłowo odtwarzały animacje, nawet gdy są skalowane.

Model:GetScale

Aktualny kanoniczny współczynnik skali modelu.

Zwraca kanoniczną skalę modelu, która domyślnie wynosi 1 dla nowo
utworzonych modeli i będzie się zmieniać w miarę, jak będzie skalowany przez
`Class.Model:ScaleTo()`.

Ten przykład kodu pokazuje, jak można tworzyć połączenia za pomocą
funkcji Model:MakeJoints.

Model jest instancjonowany, z dwoma częściami na sobie. Górna część jest
zablokowana, a dolna część nie jest. Normalnie, gdy jest przypisana do Workspace,
dolna część spadłaby na Baseplate.

Jednak ponieważ właściwość TopSurface dolnej części jest ustawiona na
Enum.SurfaceType.Weld, oznacza to, że gdy Model:MakeJoints jest uruchamiane,
nawiązane jest połączenie między nimi.

W związku z tym dolna część nie spada, dopóki połączenia w modelu nie są
zerwane. Zwykle robi się to za pomocą Model:BreakJoints, ale w tym przykładzie
połączenie jest przerywane za pomocą eksplozji.

Ten przykład kodu demonstruje tworzenie połączeń pomiędzy dwoma częściami, które są
rodzeństwem skryptu (PartA i PartB). Używa MakeJoints dla dwóch stykających się
części o kompatybilnych typach powierzchni (Studs i Inlet).

Ustawianie na podstawie SurfaceType jest przestarzałe. Nie używaj MakeJoints
dla nowych projektów. Zamiast tego użyj `Class.WeldConstraint|WeldConstraints`
i `Class.HingeConstraint|HingeConstraints`.

Przechodzi przez wszystkie `Class.BasePart|Parts` w `Class.Model` i tworzy
przeguby między określonymi częściami oraz wszelkimi powierzchniami planarno-stykającymi,
w zależności od powierzchni części.

- Gładkie powierzchnie nie utworzą przegubów.
- Powierzchnie klejące utworzą przegub `Class.Glue`.
- Spawanie utworzy przegub `Class.Weld` z jakąkolwiek powierzchnią z wyjątkiem
  Nierozłączalnej.
- Studs, Inlet lub Universal będą każda tworzyć przegub `Class.Snap` z
  inną z pozostałych dwóch powierzchni (np. Studs z Inlet i
  Universal).
- Powierzchnie Hinge i Motor utworzą instancje przegubów `Class.Rotate` i
  `Class.RotateV`.

Ta funkcja nie działa, jeśli część nie jest potomkiem
`Class.Workspace`. Dlatego musisz najpierw upewnić się, że model jest
dodany do Workspace przed użyciem MakeJoints.

Model:MakeJoints

Przechodzi przez wszystkie `Class.BasePart|BaseParts` w `Class.Model`. Jeśli
jakakolwiek strona części ma SurfaceType, który może stworzyć przegub,
stworzy przegub z jakimikolwiek sąsiadującymi częściami.

Model:makeJoints

Model:move

location

Ten przykład demonstruje, jak `Class.Model:MoveTo()` unika kolizji.

Tworzony jest prosty model składający się z dwóch części `Class.Model`, a jego `Class.Model.PrimaryPart`
jest ustawione. Obok niego umieszczana jest duża przeszkoda.

Po 5 sekundach używane jest `Class.Model:MoveTo()`, aby pokierować modelem do ruchu
wewnątrz przeszkody. Jednakże, ponieważ MoveTo nie przeniesie modelu do
przeszkody, `Class.Model` jest przenoszone w górę na osi Y i umieszczane powyżej
przeszkody.


Przesuwa `Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart` do podanej pozycji. Jeśli
nie określono głównej części, używana będzie część główna modelu, ale część główna nie jest
deterministyczna i zaleca się zawsze ustawiać główną część podczas korzystania z
`Class.Model:MoveTo()|MoveTo()`.

Jeśli istnieją jakiekolwiek przeszkody tam, gdzie model ma być przesunięty, jak
`Class.Terrain` lub inne `Class.BasePart|BaseParts`, model będzie
przesuwany pionowo w górę, aż nie będzie niczego na drodze. Jeśli to
zachowanie nie jest pożądane, powinno używać się `Class.PVInstance:PivotTo()`
zamiast tego.

Należy zauważyć, że rotacja nie jest zachowywana podczas przesuwania modelu
za pomocą `Class.Model:MoveTo()|MoveTo()`. Zaleca się użycie albo
`Class.Model:TranslateBy()|TranslateBy()`, lub `Class.PVInstance:PivotTo()`,
jeśli aktualna rotacja modelu musi być zachowana.

Model:MoveTo

position

`Datatype.Vector3`, na które `Class.Model` ma być przesunięty.

Przesuwa `Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart` do podanej pozycji. Jeśli
nie określono głównej części, używana będzie część główna modelu.

Model:moveTo

Sprawia, że model nie jest już trwały dla określonego gracza. Nie
gwarantuje to, że model natychmiast zostanie usunięty dla gracza; po
wywołaniu tej metody model będzie traktowany jako
`Enum.ModelStreamingMode|Atomic` dla tego gracza i będzie obecny
tak długo, jak pozostaje w docelowym promieniu streamingu.

`Class.Model.ModelStreamingMode|ModelStreamingMode` musi być ustawiony na
`Enum.ModelStreamingMode|PersistentPerPlayer`, aby zachowanie mogło się zmienić
w wyniku usunięcia.

Model:RemovePersistentPlayer

Gracz `Class.Player`, dla którego model ma być już nie trwały.

Sprawia, że model nie jest już trwały dla określonego gracza.
`Class.Model.ModelStreamingMode|ModelStreamingMode` musi być ustawiony na
`Enum.ModelStreamingMode|PersistentPerPlayer`, aby zachowanie mogło się zmienić
w wyniku usunięcia.

Resetuje rotację części modelu do wcześniej ustawionej rotacji tożsamości,
co można zrobić dzięki metodzie `Class.Model:SetIdentityOrientation()`.

Model:ResetOrientationToIdentity

Modele zawierają trwały kanoniczny współczynnik skali, który domyślnie wynosi 1
dla nowo utworzonych modeli. Ta funkcja skaluje model, wokół lokalizacji pivotu,
względem tego, jak wyglądałby przy współczynniku skali wynoszącym 1. Aby
y to osiągnąć, wykonuje dwie czynności:

- Ustawia aktualny współczynnik skali modelu na określoną wartość
- Zmienia rozmiar i pozycjonuje odpowiednio wszystkie instancje potomne

Skalowanie lokalizacji odbywa się wokół lokalizacji pivotu.

Wszystkie "geometryczne" właściwości instancji potomnych będą
skalowane. Oczywiście obejmuje to rozmiary części, ale oto kilka innych przykładów
właściwości, które są skalowane:

- Długość przegubów, takich jak `Class.WeldConstraint|WeldConstraints`, i
  `Class.RopeConstraint`
- Fizyczne prędkości i siły, takie jak `Class.HingeConstraint`
- Właściwości wizualne, takie jak rozmiary emitentów cząstek
- Inne właściwości długości, takie jak `Class.Sound.RollOffMinDistance`

Model:ScaleTo

newScaleFactor

Ustawia współczynnik skali modelu, dostosowując rozmiar i lokalizację
wszystkich instancji potomnych w taki sposób, aby miały ten współczynnik skali
względem swoich początkowych rozmiarów i lokalizacji, gdy współczynnik skali wynosił 1.

Ustawia rotację tożsamości danego modelu, umożliwiając resetowanie
rotacji całego modelu później, poprzez użycie metody
`ResetOrientationToIdentity`.

Model:SetIdentityOrientation

Ta funkcja została zastąpiona przez `Class.PVInstance:PivotTo()`, która
jest bardziej wydajnym zamiennikiem i nie zmienia zachowania twojego kodu.
Użyj `Class.PVInstance:PivotTo()` dla nowej pracy i przenieś swoje
istniejące wywołania `Class.Model:SetPrimaryPartCFrame()` w dogodnym momencie.

Ustawia `Class.BasePart.CFrame` głównej części modelu.
Wszystkie inne części w modelu również zostaną przesunięte i utrzymają swoje
orientacje i przesunięcia względne do `Class.Model.PrimaryPart`.

Uwaga, ta funkcja zgłosi błąd, jeśli nie istnieje `Class.Model.PrimaryPart`
dla modelu. Może to powodować problemy, jeśli na przykład główna część
nigdy nie została ustawiona lub została zniszczona.

Model:SetPrimaryPartCFrame

cframe

`Datatype.CFrame`, które ma być ustawione.

Ustawia `Class.BasePart.CFrame` głównej części modelu.
Wszystkie inne części w modelu również zostaną przesunięte i utrzymają swoje
orientacje i przesunięcia względne do `Class.Model.PrimaryPart`.

Ten przykład demonstruje, jak `Class.Model:TranslateBy()` ignoruje kolizje
i szanuje orientację modelu.

Tworzony jest prosty dwuczęściowy `Class.Model`, obrócony o 45 stopni wokół osi Y,
a jego `Class.Model.PrimaryPart` jest ustawiona. Duża przeszkoda jest umieszczona
obok niego.

Po 5 sekundach `Class.Model:TranslateBy()` jest używane, aby nakazać modelowi
przesunąć się do wnętrza przeszkody. Model przesunie się do wnętrza
przeszkody i zachowa obecną orientację.


Przesuwa `Class.Model` o podany przesunięcie `Datatype.Vector3`, zachowując
dotychczasową orientację modelu. Jeśli inny `Class.BasePart` lub `Class.Terrain`
już istnieje w nowej pozycji, to `Class.Model` będzie nachodził na ten obiekt.

Przesunięcie jest stosowane w przestrzeni światowej, a nie obiektowej,
co oznacza, że nawet jeśli części modelu są obracane inaczej, nadal
będzie się przesuwać wzdłuż standardowej osi.

Model:TranslateBy

delta

Przesunięcie `Datatype.Vector3`, o które ma być przesunięty `Class.Model`.

Przesuwa `Class.Model` o podany przesunięcie `Datatype.Vector3`, zachowując
dotychczasową orientację modelu. Jeśli inny `Class.BasePart` lub `Class.Terrain`
już istnieje w nowej pozycji, to `Class.Model` będzie nachodził na ten obiekt.

Model

Ustala poziom szczegółowości modelu dla doświadczeń z włączonym
[streaming](/workspace/streaming). Siatki kompozytowe lub
imposter nie obsługują fizyki, detekcji kolizji ani
raycastingu.

Gdy ustawione na `Enum.ModelLevelOfDetail|StreamingMesh`, siatka "imposter"
niższego rozdzielczości (kolorowa, gruba siatka, która owija wszystkie części
dzieci modelu) renderuje się poza promieniem streamingu. Nie obsługuje
tekstur.

Gdy ustawione na `Enum.ModelLevelOfDetail|SLIM`, model **SLIM** (Skalowalny
Lekki Interaktywny Model) renderuje kompozycję wszystkich części
dzieci w coraz niższych rozdzielczościach na podstawie promienia
streamingu. To znacznie poprawia jakość wizualną w porównaniu do
`Enum.ModelLevelOfDetail|StreamingMesh`.

Gdy ustawione na `Enum.ModelLevelOfDetail|Disabled` lub
`Enum.ModelLevelOfDetail|Automatic`, siatki o niższej rozdzielczości nie będą
wyświetlane.


Model.LevelOfDetail

Ustawia poziom szczegółowości modelu dla doświadczeń z włączonym
streamingiem instancji.

Kontroluje sposób, w jaki `Class.Model|Models` są streamingowane do środka i na zewnątrz, gdy włączony jest
[streaming](/workspace/streaming). Zachowanie
zależy od wybranej enumeracji. Nie ma wpływu, gdy streaming nie jest włączony.

Ta właściwość powinna być zmieniana tylko w Studio za pomocą okna
[Properties](/studio/properties) gdy włączony jest streaming, lub w
`Class.Script|Scripts`, ale nigdy w `Class.LocalScript|LocalScripts` (zrobienie tego
może skutkować niezdefiniowanym zachowaniem).

Model.ModelStreamingMode

Kontroluje zachowanie streamingu modelu w `Class.Model|Models`, gdy
streaming instancji jest włączony.

Ten przykład kodu tworzy i rzuca modelem kostki, a następnie wyświetla, czy
wylądowała z niebieską stroną do góry. Jeśli `Class.Model.PrimaryPart` nie był
ustawiony, pivot / bounding box kostki by się obrócił, ponieważ części wewnątrz
są symulowane fizycznie podczas rzutu.

Wskazuje na główną część `Class.Model`. Główna część to
`Class.BasePart`, która działa jako fizyczny punkt odniesienia dla
pivotu modelu. Oznacza to, że gdy części wewnątrz modelu są przesuwane z powodu symulacji
fizycznej lub innych przyczyn, pivot będzie się poruszał równolegle z główną
częścią.

Należy zauważyć, że modele `Class.Model|Models` nie mają ustawionego
`PrimaryPart` domyślnie. Jeśli tworzysz model, który musi być poddany działaniom fizyki,
powinieneś ręcznie ustawić tę właściwość w Studio lub w skrypcie. Jeśli
główna część **nie** jest ustawiona, pivot pozostanie w tej samej lokalizacji w
przestrzeni świata, nawet jeśli części wewnątrz modelu będą przesuwane.

Należy również zauważyć, że podczas ustawiania tej właściwości, musi to być `Class.BasePart`
które jest potomkiem modelu. Jeśli spróbujesz ustawić
`Class.Model.PrimaryPart` na `Class.BasePart`, które **nie** jest
potomkiem modelu, zostanie ona ustawiona na tę część, ale zresetuje się do `nil`
podczas następnego kroku symulacji &mdash; jest to zachowanie dziedziczone, aby wspierać
skrypty, które przypuszczają, że mogą tymczasowo ustawić główną część na
`Class.BasePart`, które nie jest potomkiem modelu.

Ogólna zasada dla modeli jest następująca:

- Modele, których części są połączone ze sobą za pomocą fizycznych przegubów,
  takich jak `Class.WeldConstraint|WeldConstraints` lub `Class.Motor6D|Motor6Ds`
  powinny mieć przypisaną główną część. Na przykład, modele postaci
  Roblox mają swoje `Class.Model.PrimaryPart` ustawione na
  **HumanoidRootPart** domyślnie.
- Statyczne modele (zazwyczaj `Class.BasePart.Anchored|Anchored`), które pozostają w
  jednym miejscu, chyba że skrypt je wyraźnie przemieszcza, nie wymagają `Class.Model.PrimaryPart`
  i zazwyczaj nie korzystają z takiego ustawienia.

Model.PrimaryPart

Główna część `Class.Model`, lub `nil`, jeśli nie została explicite ustawiona.

Ustawienie tej właściwości w oknie właściwości spowoduje skalowanie modelu tak,
jakby wywołano `Class.Model:ScaleTo()` na nim, skalując wszystkie instancje potomne w modelu,
jak materiały, obrazy i geometria 3D części, aby model miał określony współczynnik skali
względem swojego oryginalnego rozmiaru.

Ta właściwość jest dostępna tylko w Studio i spowoduje błąd, jeśli zostanie użyta
w `Class.Script` lub `Class.LocalScript`. `Class.Model:ScaleTo()` i
`Class.Model:GetScale()` powinny być używane z poziomu skryptów.

Model.Scale

Właściwość tylko dla edytora używana do skalowania modelu wokół jego pivotu. Ustawienie
tej właściwości przesunie skalę tak, jakby wywołano `Class.Model:ScaleTo()`.

Ten przykład kodu pokazuje niestandardową funkcję do resetowania osi modelu
z powrotem do centrum jego ramki ograniczającej.

Ta właściwość określa, gdzie znajduje się pivot `Class.Model`, który
**nie** ma ustawionej `Class.Model.PrimaryPart`. Jeśli `Class.Model`
**ma** `Class.Model.PrimaryPart|PrimaryPart`, pivot `Class.Model`
jest równy pivotowi tej głównej części, a ta właściwość `Class.Model.WorldPivot|WorldPivot`
jest ignorowana.

Dla nowo utworzonego `Class.Model`, jego pivot będzie traktowany jak środek
prostopadłościanu ograniczającego jego zawartość, dopóki **pierwszy raz** jego
właściwość `Class.Model.WorldPivot` nie zostanie ustawiona. Po ustawieniu pivotu świata
po raz pierwszy, niemożliwe jest przywrócenie tego początkowego zachowania.

Najczęściej, przesuwanie modelu za pomocą narzędzi Studio, lub funkcji
przesuwania modelu takich jak `Class.PVInstance:PivotTo()` i
`Class.Model:MoveTo()`, ustawi pivot świata i zakończy tym samym nowe
zachowanie modelu.

Celem tego zachowania jest umożliwienie kodowi Luau uzyskania sensownego pivotu
po prostu przez tworzenie nowego modelu i parenting obiektów do niego, unikając
konieczności explicite ustawiania `Class.Model.WorldPivot` za każdym razem, gdy
tworzysz model w kodzie.

```
local Workspace = game:GetService("Workspace")

local model = Instance.new("Model")
Workspace.BluePart.Parent = model
Workspace.RedPart.Parent = model
model.Parent = Workspace

print(model:GetPivot())  -- Aktualnie równy środkowi prostopadłościanu otaczającego "BluePart" i "RedPart"

model:PivotTo(CFrame.new(0, 10, 0))  -- To działa bez potrzeby explicite ustawiania "model.WorldPivot"
```

Model.WorldPivot

Określa, gdzie znajduje się pivot `Class.Model`, który **nie** ma
ustawionej `Class.Model.PrimaryPart`.

Modele są obiektami kontenerowymi, co oznacza, że grupują obiekty razem. Najlepiej używa się ich do przechowywania kolekcji `Class.BasePart|BaseParts` i mają wiele funkcji, które rozszerzają ich funkcjonalność.

`Class.PVInstance` to klasa abstrakcyjna, która nie może być tworzona. Jest to
podstawa dla wszystkich obiektów, które mają fizyczną lokalizację w świecie.


Ten przykład kodu to prosty skrypt teleportujący, który przemieszcza twoją postać
10&nbsp;studów do przodu w kierunku, w którym aktualnie patrzysz, gdy naciśniesz
tuż <kbd>F</kbd>. Działa to poprzez uzyskanie bieżącego pivotu za pomocą
`Class.PVInstance:GetPivot()` i wywołanie `PVInstance|PivotTo`, aby przesunąć
postać do przodu.

Ta funkcja zwraca pivot `Class.PVInstance`. Jest to często używane
wraz z `Class.PVInstance:PivotTo()`, aby przenieść model.

`Class.Model|Models` oraz `Class.BasePart|BaseParts` są obydwoma
`Class.PVInstance|PVInstances` ("Instancje Prędkości Pozycji") i tak więc obydwa
posiadają tę funkcję.


PVInstance:GetPivot

Transformuje `Class.PVInstance` wraz ze wszystkimi jego potomnymi
`Class.PVInstance|PVInstances`, tak aby pivot znajdował się teraz w
określonym `Datatype.CFrame`. To jest główna funkcja, która powinna być
używana do przenoszenia `Class.Model|Models` za pomocą skryptów.

`Class.BasePart|BaseParts` są przenoszone w ten sposób, mając ich
`Datatype.CFrame` przekształcone o odpowiedni offset.
`Class.Model|Models` są przenoszone w ten sposób, mając ich
`Class.Model.WorldPivot` przekształcone o odpowiedni offset.

Zauważ, że dla celów wydajnościowych, zdarzenia `Class.Object.Changed` nie są
wywoływane dla `Class.BasePart.Position|Position` i
`Class.BasePart.Orientation|Orientation` `Class.BasePart|BaseParts`
przenoszonych w ten sposób; są one wywoływane tylko dla `Datatype.CFrame`.

Podczas wywoływania `Class.PVInstance:PivotTo()|PivotTo` na `Class.Model|Models`,
offsety potomnych części i modeli są buforowane, tak aby
kolejne wywołania `Class.PVInstance:PivotTo()|PivotTo` na tym samym modelu
nie powodowały dryfu punktu zmiennoprzecinkowego między częściami tworzącymi
model.

`Class.Model|Models` oraz `Class.BasePart|BaseParts` są obydwoma
`Class.PVInstance|PVInstances` ("Instancje Prędkości Pozycji") i tak więc obydwa
posiadają tę funkcję.


PVInstance:PivotTo

targetCFrame

`Datatype.CFrame`, który powinien odpowiadać pivotowi `Class.PVInstance`
po jego przeniesieniu.


Transformuje `Class.PVInstance` wraz ze wszystkimi jego potomnymi
`Class.PVInstance|PVInstances`, tak aby pivot znajdował się teraz w
określonym `Datatype.CFrame`.


PVInstance

PVInstance.Origin

PVInstance.Pivot Offset

Abstrakcyjna klasa dla wszystkich obiektów mających fizyczną lokalizację w świecie.


`Instance` jest klasą bazową dla wszystkich klas w hierarchii klas Roblox,
które mogą być częścią drzewa `Class.DataModel`.

Nie jest możliwe bezpośrednie tworzenie obiektów `Instance` jako korzenia, ale specjalny
konstruktor `Datatype.Instance.new()` tworzy obiekty za pomocą kodu, biorąc
nazwę klasy jako parametr i zwracając stworzony obiekt.

Demonstruje wykrywanie zmian w przodkach instancji przez podłączenie do
`Class.Instance.AncestryChanged` event.

Rodzic ChangingPart jest ustawiany na różne wartości w czasie. Rodzicem
tej części jest przodek części, więc event `Class.Instance.AncestryChanged`
wyzwoli się za każdym razem, gdy się zmieni.


Wyzwala się, gdy ta instancja zmienia rodzica lub gdy zmienia się
rodzic jakiegokolwiek z jej przodków.

Możesz użyć tego zdarzenia, aby śledzić usunięcie instancji w Studio,
najlepiej ręczne usunięcie w Eksploratorze lub przez wtyczkę. Jeśli musisz
wykrywać, kiedy instancja zostaje zniszczona za pomocą `Class.Instance:Destroy()`,
zamiast tego użyj zdarzenia `Class.Instance.Destroying`.

Instance.AncestryChanged

child

Instancja, której zmieniła się właściwość `Class.Instance.Parent|Parent`,
która może być tą instancją lub dalszym przodkiem, **nie**koniecznie
dowolna instancja, do której jest podłączony handler.

parent

Wyzwala się, gdy zmienia się właściwość `Class.Instance.Parent` tego obiektu
lub jednego z jego przodków.

To zdarzenie wyzwala się, gdy jakikolwiek atrybut na instancji zostaje
zmieniony, w tym kiedy atrybut jest ustawiany na `nil`. Nazwa zmienionego
atrybutu jest przekazywana do podłączonej funkcji.

Na przykład poniższy fragment kodu łączy funkcję `attributeChanged()`
, aby uruchomić ją, gdy zmienia się jeden z atrybutów części:

```lua
local Workspace = game:GetService("Workspace")

local part = Workspace.Part

local function attributeChanged(attributeName)
	print(attributeName, "zmieniono")
end

part.AttributeChanged:Connect(attributeChanged)
```
Zobacz także `Class.Instance:GetAttributeChangedSignal()`, które zwraca
zdarzenie, które wyzwala się, gdy zmienia się określony atrybut.

Instance.AttributeChanged

attribute

Nazwa atrybutu, który został zmieniony.

Wyzwala się, gdy jakikolwiek atrybut zostaje zmieniony w `Class.Instance`.

Ten fragment kodu wypisuje nazwy obiektów, które są dodawane do Workspace:

Wyzwala się po dodaniu obiektu jako dziecka do tego `Class.Instance`.

Uwaga, przy używaniu tej metody na kliencie w celu wykrycia obiektów
tworzonych przez serwer, konieczne jest użycie `Class.Instance:WaitForChild()`
przy indeksowaniu potomków tych obiektów. Dzieje się tak, ponieważ obiekt i jego
potomstwo nie są gwarantowane do replikacji z serwera do klienta
jednocześnie. Na przykład:

```
local Workspace = game:GetService("Workspace")

Workspace.ChildAdded:Connect(function(child)
	-- Użyj WaitForChild(), ponieważ potomkowie mogą jeszcze nie zostać
	local head = child:WaitForChild("Head")
end)
```
Uwaga, to zdarzenie działa tylko dla bezpośrednich dzieci
`Class.Instance`. Aby zdarzenie, które obejmuje wszystkie potomków,
 używasz `Class.Instance.DescendantAdded`.

Zobacz także `Class.Instance.ChildRemoved`.

Instance.ChildAdded

Wyzwala się po dodaniu obiektu jako dziecka do tego `Class.Instance`.

Instance.childAdded

Ten fragment kodu drukuje nazwy obiektów, gdy są one usuwane z
Workspace:

Wyzwala się po usunięciu dziecka z tego `Class.Instance`.

Usunięcie odnosi się do sytuacji, gdy rodzic obiektu zmienia się z
tego `Class.Instance` na coś innego niż ten `Class.Instance`. Uwaga, to
zdarzenie również wyzwoli się, gdy dziecko zostanie zniszczone (przy użyciu
`Class.Instance:Destroy()`), ponieważ funkcja niszcząca ustawia rodzica
obiektu na `nil`.

To zdarzenie działa tylko dla bezpośrednich dzieci `Class.Instance`.
W przypadku zdarzenia, które obejmuje wszystkich potomków,
 używasz `Class.Instance.DescendantRemoving`.

Zobacz także `Class.Instance.ChildAdded`.

Instance.ChildRemoved

Wyzwala się po usunięciu dziecka z tego `Class.Instance`.

Ten przykład wydrukuje nazwę obiektu, który zostanie dodany do
Workspace:


To zdarzenie wyzwala się po dodaniu potomka do `Class.Instance`.

Ponieważ wyzwala się dla każdego potomka, zamieszczenie obiektu jako dziecka w `Class.Instance`
wyzwoli wydarzenie dla tego obiektu i wszystkich jego potomków indywidualnie.

Jeśli interesują cię tylko **bezpośrednie dzieci** `Class.Instance`,
  użyj `Class.Instance.ChildAdded` zamiast tego.

Zobacz także `Class.Instance.DescendantRemoving`.

Instance.DescendantAdded

descendant

Wyzwala się po dodaniu potomka do `Class.Instance`.

Poniższy przykład wypisuje nazwę każdego potomka w momencie, gdy jest usuwany
z Workspace:

To zdarzenie wyzwala się **natychmiast przed** zmianą rodzica `Class.Instance`
w taki sposób, że instancja **potomka** nie będzie już potomkiem. `Class.Instance:Destroy()|Destroy()`
zmienia rodzica instancji na `nil`, dlatego wywołanie tej metody na
potomku rodzica spowoduje wyzwolenie tego zdarzenia.

Ponieważ to zdarzenie wyzwala się **przed** usunięciem potomka,
rodzic potomka pozostanie niezmieniony w czasie wyzwalania tego zdarzenia. Jeśli
potomek jest również **bezpośrednim dzieckiem** rodzica, to zdarzenie wyzwoli
się przed `Class.Instance.ChildRemoved`.

Jeśli potomek ma dzieci, to zdarzenie wyzwala się najpierw dla potomka,
a potem dla jego dzieci.

#### Ostrzeżenie

To zdarzenie wyzwala się z obiektem potomka, który jest usuwany.
Próba ustawienia `Class.Instance.Parent|Parent` potomka na coś
innego zakończy się niepowodzeniem. Poniżej znajduje się przykład, który
demonstracyjnie to pokazuje:

```
local Workspace = game:GetService("Workspace")

Workspace.DescendantRemoving:Connect(function(descendant)
	-- Nie manipuluj rodzicem potomka w tej funkcji!
	-- To zdarzenie wyzwala się Z POWODU manipulacji rodzicem i zmiana jeszcze
	-- się nie zdarzyła, więc zmiana rodzica w ten sposób jest problematyczna:
	descendant.Parent = game
end)

local part = Instance.new("Part")
part.Parent = Workspace
part.Parent = nil
```
Zobacz także `Class.Instance.DescendantAdded|DescendantAdded`.

Instance.DescendantRemoving

Wyzwala się natychmiast przed usunięciem potomka `Class.Instance`.

Ten przykład pokazuje, jak w przypadku używania zachowania sygnału natychmiastowego, obiekt
instancji, który jest niszczony, pozostaje w miejscu, aż połączona funkcja zrealizuje.


Ten przykład demonstruje, jak podczas używania zachowania sygnału opóźnionego, instancja
zostaje zniszczona przed wywołaniem sygnału.


`Class.Instance` nigdy nie zostanie usunięty z pamięci, gdy podłączona
funkcja wciąż go używa. Jednak jeśli funkcja w jakimkolwiek momencie
zablokuje działanie, `Class.Instance` i jego potomstwo zostaną
przypisane do `nil`.

Jeśli właściwość `Class.Workspace.SignalBehavior` jest ustawiona na
`Enum.SignalBehavior.Immediate`, to zdarzenie wyzwala się natychmiast przed tym,
jak `Class.Instance` lub którekolwiek z jego przodków zostaną
zniszczone za pomocą `Class.Instance:Destroy()`.

Jeśli właściwość `Class.Workspace.SignalBehavior` jest ustawiona na
`Enum.SignalBehavior.Deferred`, to zdarzenie wyzwala się w następnym punkcie
odnawiania, co będzie po tym, jak `Class.Instance` lub którekolwiek z jego
przodków zostaną zniszczone za pomocą `Class.Instance:Destroy()`.

Przy zachowaniu `Enum.SignalBehavior.Deferred|Deferred` połączenie skryptu
z własnym zdarzeniem `Class.Instance.Destroying` jest problematyczne,
ponieważ skrypt zostanie zniszczony przed wykonaniem wywołania zwrotnego
(co oznacza, że nie zostanie wykonane).

Podczas usuwania `Class.Instance` w Studio, np. ręcznie przez
Edycję w [Eksploratorze](/studio/explorer), `Class.Instance`
nigdy nie jest niszczony. Zamiast tego jego rodzic jest ustawiany na `nil`,
co można śledzić za pomocą `Class.Instance.AncestryChanged`.

Instance.Destroying

Wyzwala się natychmiast przed (lub jest opóźnione do po) zniszczenia instancji
dzięki `Class.Instance:Destroy()`. 

To zdarzenie wyzwala się, gdy jakakolwiek właściwość stylu jest zmieniana na instancji,
w tym kiedy właściwość jest ustawiana na `nil`.

```lua
local Players = game:GetService("Players")

local player = Players.LocalPlayer
local playerGui = player.PlayerGui
local HUDContainer = playerGui:WaitForChild("HUDContainer")
local meterBar = HUDContainer.MeterBar

local function stylePropertyChanged()
	print("Właściwości stylu zmienione")
end

meterBar:StyledPropertiesChanged():Connect(stylePropertyChanged)
```

Instance.StyledPropertiesChanged

Wyzwala się, gdy jakakolwiek właściwość stylu jest zmieniana na instancji,
 w tym kiedy właściwość jest ustawiana na `nil`.

Ta metoda przypisuje tag do instancji, bez efektu, jeśli tag
jest już przypisany. Pomyślne dodanie tagu spowoduje wywołanie sygnału stworzonego przez
`Class.CollectionService:GetInstanceAddedSignal()` dla danego tagu.

#### Ostrzeżenia

- Tag instancji, które zostały dodane po stronie klienta, zostanie usunięty,
  jeśli serwer później doda lub usunie tag dla tej instancji, ponieważ serwer
  replikuje wszystkie tagi razem i zastępuje poprzednie tagi.

- Podczas oznaczania instancji powszechne jest, że niektóre zasoby są używane do
  nadania tagowi jego funkcji, na przykład połączenia wydarzeń lub tabele.
  Aby zapobiec wyciekom pamięci, dobrze jest je oczyścić (rozłączyć,
  ustawić na `nil`, itp.) kiedy już nie są potrzebne dla tagu. Zrób to
  podczas wywoływania `Class.Instance:RemoveTag()`, wywołując
  `Class.Instance:Destroy()`, lub w funkcji podłączonej do sygnału
  zwróconego przez `Class.CollectionService:GetInstanceRemovedSignal()`.

Instance:AddTag

Funkcja dzieci zwraca tablicę dzieci obiektu.

Instance:children

Ta metoda usuwa wszystkich potomków instancji oraz ich potomków.

```
local part = Instance.new("Part")

-- Dodaj trochę iskier
for i = 1, 3 do
	local sparkles = Instance.new("Sparkles")
	sparkles.Parent = part

  local sc = Instance.new("Sparkles")
  sc.Parent = sparkles
end

print("Dzieci:", #part:GetChildren())  --> Dzieci: 3

part:ClearAllChildren()

print("Dzieci:", #part:GetChildren())  --> Dzieci: 0
```
Jeśli nie chcesz usunąć **wszystkich** dzieci i potomków, użyj albo
`Class.Instance:GetChildren()` albo `Class.Instance:GetDescendants()` by
przejść przez te dzieci/potomków i wybrać, co zniszczyć. Na przykład, poniższy
przykład kodu usunie wszystkie
`Class.BasePart|BaseParts` opadające z `Class.Model`:

```
local Workspace = game:GetService("Workspace")

local model = Workspace:FindFirstChild("TestModel")

for _, descendant in model:GetDescendants() do
	if descendant:IsA("BasePart") then
		descendant:Destroy()
	end
end
```

Instance:ClearAllChildren

Ta metoda usuwa wszystkich potomków instancji.

Demonstracja klonowania modelu za pomocą `Class.Instance:Clone()`.


`Clone()` tworzy kopię instancji oraz wszystkich jej potomków,
ignorując wszystkie instancje, które nie są `Class.Instance.Archivable|Archivable`. Kopia
instancji głównej jest zwracana przez tę metodę, a jej `Class.Instance.Parent|Parent`
jest ustawiane na `nil`. Zauważ, że jeśli sama instancja ma
`Class.Instance.Archivable|Archivable` ustawione na `false`, ta metoda
zwróci `nil`.

Jeśli właściwość referencyjna, taka jak `Class.ObjectValue.Value`, jest ustawiona w
sklonowanej instancji, wartość właściwości kopii zależy od wartości oryginału:

- Jeśli właściwość referencyjna odnosi się do instancji, która również została
  sklonowana, kopia odniesie się do kopii.
- Jeśli właściwość referencyjna odnosi się do instancji, która **nie** została
  sklonowana, ta sama wartość jest utrzymywana w kopii.

Instance:Clone

Tworzy kopię instancji oraz wszystkich jej potomków, ignorując instancje,
które nie są `Class.Instance.Archivable|Archivable`.

Instance:clone

Demonstruje niszczenie elementu za pomocą funkcji `Class.Instance:Destroy()`.

Ta funkcja jest prawidłowym sposobem na pozbycie się obiektów, które nie są już
potrzebne.


Ustawia właściwość `Class.Instance.Parent` na `nil`, blokuje
właściwość `Class.Instance.Parent`, rozłącza wszystkie połączenia i wywołuje
`Destroy()` na wszystkich dzieciach. Ta metoda jest właściwym sposobem
na pozbycie się obiektów, które nie są już potrzebne.

Pozbywanie się niepotrzebnych obiektów jest ważne, ponieważ niepotrzebne obiekty i
połączenia w miejscu zużywają pamięć, co może prowadzić do poważnych problemów z wydajnością
z upływem czasu.

Jako najlepsza praktyka po wywołaniu `Destroy()` na obiekcie, ustaw wszelkie
zmienne odwołujące się do obiektu (lub jego potomków) na `nil`. To
zapobiega dostępowi Twojego kodu do czegokolwiek związanego z obiektem.

```lua
local part = Instance.new("Part")
part.Name = "Witaj, świecie"
part:Destroy()
-- Nie rób tego:
print(part.Name)  --> "Witaj, świecie"
-- Zrób to, aby zapobiec działaniu powyższej linii:
part = nil
```
Po zniszczeniu instancji `Class.Instance` tą metodą, nie można jej
ponownie użyć, ponieważ właściwość `Class.Instance.Parent` jest zablokowana. Aby
**tymczasowo** usunąć obiekt zamiast go zniszczyć, ustaw `Class.Instance.Parent|Parent`
na `nil`. Na przykład:

```
local Workspace = game:GetService("Workspace")

object.Parent = nil
task.wait(2)
object.Parent = Workspace
```
Aby zniszczyć obiekt po określonym czasie, użyj
`Class.Debris:AddItem()`.

Instance:Destroy

Ustawia właściwość `Class.Instance.Parent` na `nil`, blokuje
właściwość `Class.Instance.Parent`, rozłącza wszystkie połączenia i wywołuje
`Destroy()` na wszystkich dzieciach.

Instance:destroy

Zwraca pierwszego przodka `Class.Instance`, którego
`Class.Instance.Name` jest równy podanej nazwie.

Ta metoda działa w górę, co oznacza, że zaczyna od natychmiastowego
`Class.Instance.Parent` instancji i pracuje w kierunku `Class.DataModel`. Jeśli nie
zostanie znaleziony dopasowany przodek, zwraca `nil`.

Poniższy fragment kodu znajdzie pierwszego przodka obiektu
nazywanego `Car`.

```
local car = object:FindFirstAncestor("Car")
```
Dla wariantów tej metody, które znajdują przodków określonej klasy,
zobacz `Class.Instance:FindFirstAncestorOfClass()` oraz
`Class.Instance:FindFirstAncestorWhichIsA()`.

Instance:FindFirstAncestor

name

Nazwa `Class.Instance.Name`, której należy szukać.

Zwraca pierwszego przodka `Class.Instance`, którego
`Class.Instance.Name` jest równy podanej nazwie.

Zwraca pierwszego przodka `Class.Instance`, którego
`Class.Object.ClassName` jest równy podanemu className.

Ta metoda działa w górę, co oznacza, że zaczyna od natychmiastowego
`Class.Instance.Parent` instancji i pracuje w kierunku `Class.DataModel`. Jeśli nie
zostanie znaleziony dopasowany przodek, zwraca `nil`.

Powszechnym użyciem tej metody jest znalezienie `Class.Model`, do
której należy `Class.BasePart`. Na przykład:

```
local model = part:FindFirstAncestorOfClass("Model")
```
Ta metoda jest wariantem `Class.Instance:FindFirstAncestor()`, która
sprawdza właściwość `Class.Object.ClassName`, a nie `Class.Instance.Name`. `Class.Instance:FindFirstAncestorWhichIsA()` również
istnieje, używając metody `Class.Object:IsA()` w celu respektowania dziedziczenia klas.

Instance:FindFirstAncestorOfClass

className

Nazwa `Class.Object.ClassName`, której należy szukać.

Zwraca pierwszego przodka `Class.Instance`, którego
`Class.Object.ClassName` jest równy podanemu className.

Zwraca pierwszego przodka `Class.Instance`, dla którego
`Class.Object:IsA()` zwraca prawdę dla podanego className.

Ta metoda działa w górę, co oznacza, że zaczyna od natychmiastowego
`Class.Instance.Parent` instancji i pracuje w kierunku `Class.DataModel`. Jeśli nie
zostanie znaleziony dopasowany przodek, zwraca `nil`.

W przeciwieństwie do `Class.Instance:FindFirstAncestorOfClass()`, ta metoda
używa `Class.Object:IsA()`, co szanuje dziedziczenie klas. Na przykład:

```
print(part:IsA("Part"))  --> true
print(part:IsA("BasePart"))  --> true
print(part:IsA("Instance"))  --> true
```
Z tego powodu, poniższy przykład kodu zwróci pierwszego
przodka `Class.BasePart`, niezależnie od tego, czy jest to `Class.WedgePart`,
`Class.MeshPart` czy `Class.Part`.

```
local part = object:FindFirstAncestorWhichIsA("BasePart")
```
Zobacz także `Class.Instance:FindFirstAncestor()`.

Instance:FindFirstAncestorWhichIsA

Zwraca pierwszego przodka `Class.Instance`, dla którego
`Class.Object:IsA()` zwraca prawdę dla podanego className.

Poniższy kod będzie szukał obiektu o nazwie "Brick" w Workspace. Jeśli go znajdzie,
zamieni nazwę obiektu na "Foo".

Zwraca pierwsze dziecko `Class.Instance` z podaną nazwą, lub
`nil`, jeśli takie dziecko nie istnieje. Jeśli opcjonalny argument
`recursive` jest `true`, ta metoda przeszukuje wszystkich potomków, a nie tylko natychmiastowe dzieci
`Class.Instance`.

#### Sprawdzanie istnienia obiektu

`FindFirstChild()` jest konieczny, jeśli musisz zweryfikować, czy obiekt istnieje
przed kontynuowaniem. Próba indeksowania dziecka po nazwie za pomocą operatora kropki
zgłasza błąd, jeśli dziecko nie istnieje.

```lua
local Workspace = game:GetService("Workspace")

-- Poniższa linia zgłasza błąd, jeśli część nie istnieje w workspace
Workspace.Part.Transparency = 0.5
```
Lepszym podejściem jest użycie `FindFirstChild()`, aby najpierw sprawdzić
`Part`, a następnie użyć instrukcji `if`, aby uruchomić kod, który go potrzebuje.

```lua
local Workspace = game:GetService("Workspace")

local part = Workspace:FindFirstChild("Part")
if part then
	part.Transparency = 0.5
end
```

#### Znalezienie dziecka, którego nazwa pasuje do właściwości

Czasami nazwa `Class.Instance.Name|Name` obiektu jest taka sama jak
właściwość jego `Class.Instance.Parent|Parent`. Podczas używania operatora kropki,
 właściwości mają pierwszeństwo przed dziećmi, jeśli mają tę samą nazwę.

W poniższym przykładzie, `Class.Folder` o nazwie `Color` jest dodawane do
`Class.Part`, który również ma właściwość `Class.Part.Color`. Zauważ, że
`part.Color` odnosi się do wartości właściwości `Datatype.Color3`, a nie do obiektu dziecka `Class.Folder`. Korzyścią z używania
`Class.Instance:FindFirstChild()|FindFirstChild()` jest to, że
wprowadzenie nowych właściwości nie stwarza ryzyka dla twojego kodu.

```lua
local part = Instance.new("Part")
local folder = Instance.new("Folder")
f.folder.Name = "Color"
f.folder.Parent = part
local c1 = part.Color  -- Właściwość
local c2 = part:FindFirstChild("Color")  -- Obiekt folderu
```

#### Uwagi dotyczące wydajności

`Class.Instance:FindFirstChild()|FindFirstChild()` zajmuje około 20% więcej czasu
niż użycie operatora kropki i prawie 8 razy więcej niż po prostu przechowywanie
dostępu do obiektu. Z tego powodu warto unikać wywoływania go w kodzie
zależnym od wydajności, takim jak w ciasnych pętlach lub funkcjach podłączonych
do `Class.RunService.Heartbeat` oraz `Class.RunService.PreRender`. Zamiast tego,
przechowuj wynik w zmiennej lub rozważ użycie
`Class.Instance.ChildAdded|ChildAdded` lub
`Class.Instance:WaitForChild()|WaitForChild()` aby wykryć, kiedy dziecko o
podanej nazwie stanie się dostępne.

Instance:FindFirstChild

recursive

Czy przeszukiwać rekurencyjnie, czy nie.

Zwraca pierwsze dziecko `Class.Instance` znalezione o podanej nazwie.

Instance

`Instance` jest klasą bazową dla wszystkich klas w hierarchii klas Roblox
które mogą być częścią drzewa `Class.DataModel`.